Mijn meest recente dierentuin bezoeken waren aan Burgers Zoo. Ik heb een abonnement genomen voor dit jaar. Er gaan zeker meer foto’s volgen op deze website die in deze dierentuin zijn gemaakt. In dit blog 7 foto’s, waarvan 3 van dit jaar en enkele oudere foto’s. Het varieert van de goedige kop van Bauwi en de parmantige blik van een zwartvoetpinguïn tot een “lachende” bongo. Stuk voor stuk prachtige dieren waar ik dit jaar veel van hoop te zien.
Met regelmaat krijg ik de vraag: Hoe kan het dat dieren zo naar je kijken? Hoe krijg je ze zo ver dat ze in de lens kijken?
Tot ik voor het eerst de vraag kreeg, was het me nooit echt opgevallen dat ik veel van zulke foto’s maak. Ik had er ook nooit zo opgelet dat dat bij anderen vaak niet het geval is. Wat doe ik eigenlijk? Nou niks. Ik kijk en wacht en wacht en wacht en knip als ik iets zie dat me aanspreekt. Emotie in welke vorm dan ook. Oogcontact is emotie. Het resultaat is dan vaak een indringende foto. Is mijn doel een indringende foto maken? Niet echt, ik wil het moment, de emotie, het contact vangen. Waarom kijken die dieren naar mij? Geen idee. Ik doe niets om de aandacht te trekken. Misschien maakt dat mij wel anders. Ik word vaak omringd door mensen die allerlei rare dingen doen om aandacht te trekken. Natuurlijk kijken ze dan niet. Dat zien ze 24/7. Misschien is het feit dat ik stil zit/sta met de camera voor mijn gezicht wel afwijkend.
Natuurlijk kan het ook zo zijn dat ze denken: Wie is die rare muts met die camera voor haar gezicht 🙂
Hoe dan ook, een verzameling van foto’s uit de afgelopen jaren met dieren die recht in de lens kijken.
Colombiaanse slingerapen – Spider monkey (Apenheul)
De laatste dierentuin die ik heb bezocht was Blijdorp. Ik was daar in december en in januari. Mooie dierentuin! Hier een aantal gezichten die ik fotografeerde. Veel plezier er mee!
Baby’s, wat is er nu mooier…? Het maakt niet veel uit of het mensen of dieren baby’s zijn. Het is allemaal schattig. Ik ben echt fan van primaten en apen. Ik kan er uren naar kijken. Als er dan ook nog kleintjes zijn, dan wordt het extra bijzonder. Ik deel nieuwe bewerkingen van een aantal apen baby’s. Hopelijk genieten jullie hier net zo van als ik deed toen ik de foto nam. Onder iedere foto staat in welke dierentuin de foto genomen is.
Berberapen, ze beginnen hun leven als rimpelige oude mannetjes. Aandoenlijk, maar niet direct moeder’s mooiste. Na een tijdje worden het grappige speelse en ondeugende pubers. Mooi om naar te kijken! Ze houden van water. Met warm weer zie je ze er heerlijk in spelen in de Apenheul. Als volwassene kunnen ze zo ontspannen genieten van vlooien met elkaar. Je ziet dan van die dromerige en ontspannen gezichten. Prachtige bruine ogen ogen kijken dan recht in de camera. Klik!
Berberapen, foto’s genomen in de afgelopen jaren en met name in de Apenheul.
Kort geleden ben ik weer naar Dierenpark Amersfoort geweest. Ze hebben er prachtige dieren. Ook deze keer was het weer genieten. Mijn absolute favoriet in Amersfoort is Mike. Mike is een inmiddels hoog bejaarde chimpansee met een prachtige uitstraling. In 2015 maakte ik mijn favoriete foto van hem (de laatste foto in dit blog). Inmiddels is Mike wel erg verouderd vind ik. Hij is erg rustig en ik heb alleen actie gezien als er iets te eten was.
Mike was in het verleden de leider van de groep. Hij maakt nog volledig deel uit van de groep, maar een zoon is nu de nieuwe leider. Er zijn nu chimpansees van verschillende leeftijden in de groep. De jongste is Wingu. Een kleinzoon van Mike.
Ik deel een aantal foto’s die ik maakte. De eerste is er een van Mike. Dit was de enige goede foto die ik maakte tijdens mijn laatste bezoek. Hij zat voortdurend vlak achter het raam. Er werd onderhoud gepleegd tegenover het binnenverblijf. Dit werd uitgebreid en in alle rust bestudeerd.
Selectie van foto’s gemaakt in de Apenheul. Ik denk dat woensdag mijn laatste bezoek was in 2018. Opnieuw heb ik van elke minuut genoten. Het weer was geweldig. Niet te veel bezoekers. Perfect! Mijn foto’s waren niet helemaal zoals ik hoopte dat ze zouden zijn. Vooral het fotograferen van de orang-oetan dacht ik: waarom heb ik geen betere lens, meer zoom ?! Ik hoop dat ik er een kan kopen voor de volgende lente / zomer. Wie weet? Ik moet misschien proberen een winnend lot te kopen. Wie heeft goede tips daarvoor? : P
Niet alle foto’s zijn gisteren gemaakt. Allemaal jonge apen/primaten in de Apenheul.
Het was landelijk nieuws: een tweeling geboren in de Apenheul. Gouden leeuwaapjes. Leuk! Ik verwachtte niet echt ze te zien, maar dat viel heel erg mee. Het gezinnetje loopt vrij rond in het park en is heel zichtbaar. Zo lief! Er goede foto’s van maken valt niet mee. Het zou mooi zijn twee kopjes die in de camera kijken te zien. Niet gelukt. Maar wel de volgende foto’s.
Voor gouden leeuwaapjes is het krijgen van een tweeling heel normaal. Dit ouder paar had hiervoor ook een tweeling. “Grote” broer en zus zitten ook in de bomen. Het mooie is dat de hele familie mee helpt de kids groot te brengen. Zowel paps als mams dragen ze op hun rug. Als ze slapen, is dat vaak bij een ouder, maar als ze wakker zijn zijn ze ook wel gesplitst.
De hele familie is heel spraakzaam. Er wordt voortdurend gepiept en geroepen. Ook de kleintjes doen mee. Zo weet de groep van elkaar waar iedereen is. Dat is natuurlijk heel handig als je in een oerwoud thuis hoort.
Hoe klein de aapjes ook zijn, in verhouding tot de ouders zijn ze best groot. Een heel gewicht om rond te dragen terwijl je door de bomen klimt en springt. Volwassen wegen ze maar zo’n 600 gram.
In de afgelopen 10 dagen ben ik twee keer in de Apenheul geweest. Thuis gekomen viel me op dat ik veel foto’s had gemaakt van apen met een stok(je). Stokjes om te eten of om te gebruiken. Ik dacht ook meteen terug aan een oude foto’s die ik in 2014 maakte in de Apenheul. Met gorilla’s die een stok gebruiken om op te leunen. Tijd voor een fotoblog met stokjes 🙂
De eerste is deze Rode titi. Ik weet niet of hier gegeten wordt of dat het stokje als tandenstoker wordt gebruikt. Waarschijnlijk de eerste optie.
En dan deze foto uit 2014. Wel nieuw bewerkt. Ik heb een hele rij foto’s van deze dame. Overal staat ze prachtig op. Een model met veel uitstraling en zelfvertrouwen. De blik zegt alles!
In de Apenheul krijgen de apen verschillende zaken te eten. Een van de soorten voedsel: takken met bladeren. Hier wordt de maaltijd opgegeten door de Kroonsifaka.
En dan de Orang-oetan. Uit alles blijkt hoe intelligent deze dieren zijn. Ze maken hun eigen gereedschap, in dit geval een stok waar de bladeren vanaf gegeten zijn. De lange stok wordt gebruikt om eten dat in het water is gevallen naar de kant te halen. Hier de groene spriet, die uiteindelijk heerlijk werd opgegeten.
Nogmaals de Orang-oetan. Dit keer moeder en kind. Hier wordt een stokje voorbereid waarmee honing uit gaatjes wordt gehaald en druiven uit een verrijkingspuzzel. Alles dat moeder doet wordt goed bekeken door de kleine. Het zat voortdurend met de neus op alles dat moeder aan het doen was. Het duurt vast maar even totdat de kleine zelf met stokjes aan de slag gaat.
De maki’s of echte lemuren zijn een familie van halfapen die alleen voorkomt op Madagaskar en eilanden daar in de buurt. In de afgelopen jaren ben ik vaak naar de Apenheul geweest en heb alle maki’s die men daar heeft gefotografeerd. Er zijn 8 soorten in de Apenheul. 5 ervan lopen los in het park. 3 soorten zitten achter glas. De meest zeldzame ervan is de blauwoog maki. De maki’s zijn op Madegascar in problemen omdat de mens er massaal het leefgebied vernietigd. Ook wordt er op gejaagd voor het vlees en wordt het dier verhandeld als huisdier. Triest!
Ik deel hier een verzameling foto’s die ik in de afgelopen jaren heb genomen in de Apenheul. De 8 soorten zijn erbij. Ook dit jaar heb ik een abonnement gekocht. Er zullen nog veel foto’s volgen. Ik kan niet wachten tot mijn volgende bezoek!
