Tag: Primaten

In de Apenheul, tussen het ritselen van bladeren en het geroezemoes van bezoekers, ontstaat soms een bijzonder moment.

Je kijkt door je lens, wachtend, observerend. En dan — daar is het. Een blik. Een aap kijkt recht in de camera, of juist niet. Soms is het een blik in de verte die het doet. Een blik die iets oproept. Wat denkt die aap? Wat gaat er in hem om? Als ze eens konden praten…

Het vastleggen van zo’n moment is deels een kwestie van geluk, maar het vraagt ook geduld. Mensen vragen me weleens: Hoe kan het dat die aap recht in de lens kijkt?
Vandaag deel ik opnieuw drie foto’s waarop dat gebeurt. Wat ik daarvoor doe? Helemaal niets. Ik wacht gewoon op het juiste moment. Vroeg of laat kijken ze allemaal. En dan: klik!

Het is verleidelijk om menselijke emoties te projecteren op die blik — verdriet, wijsheid, verwondering. Maar dat mag je niet doen. Je weet het niet. En juist in dat niet-weten schuilt de magie.

De blik van een primaat is geen spiegel, maar een venster naar een andere manier van zijn. Een wereld waarin communicatie niet altijd woorden nodig heeft, en betekenis niet altijd verklaard hoeft te worden.

Het is gewoon mooi.

Deze foto’s werden hier genomen:

Talapoins in de Apenheul

Dit zijn talapoins. Ze wegen 1-1,5 kg en zijn daarmee de kleinste echte apen in Afrika. (Gabon, Kameroen en noordwest-Angola.) Maar vergis je niet. Het zijn flinkerds!

Er waren twee kleintjes. De een was 5 dagen oud en de andere net een week.

Ze worden geboren na een draagtijd van 5,5 maanden.

Als je moeder en kind ziet, dan denk je: zo dat is een flinke baby!

Moeder weegt een kilo en de baby kan 100 tot 200 gram wegen. Als je dat vergelijkt met mensen, dan zouden wij vrouwen baby’s baren ter grootte van een flinke peuter. En dan ook nog met een extra groot hoofd. Oops, au!

Flinke moeder!

Moeder is echt flink, want ze vertelt ons hier dat we uit de buurt moeten blijven. Dit is mijn kind!

Ook de baby’s moeten flink zijn. Het kan zo maar gebeuren dat mams je (7 dagen oud) even achterlaat. Je moet jezelf maar even redden. Och, dat kan ik best, ik ben al een flinke talapoin

Nu moet je niet denken dat talapoin-moeders niet goed zorgen voor hun kind. De kleine wordt piekfijn verzorgd. Moeder ontdekt hier een beest in het oor van haar kind.

Mensen moeders zouden vermoedelijk gillend bij de huisarts terechtkomen. Of naar de spoedpost gaan. Maar niet de talapoin.

Voorzichtig en secuur wordt “het monster” verwijderd. De kleine drinkt gewoon door. Deze flinkerds zijn niet klein te krijgen.

Bij het zien van het beestje, denkt mams: een meevaller, lunch!

Dat is niet raar hoor. Hun dieet bestaat uit fruit, zaden, waterplanten, insecten, schaaldieren, vogeleieren en kleine gewervelde dieren.

De talapoins leven in grote groepen van wel 60 tot 100 aapjes. De groep bestaat uit meerdere volwassen dominante mannetjes, volwassen vrouwen en hun kinderen. Ze zijn geslachtsrijp als ze 3 tot 4 jaar zijn.

Ze zien er dan zo uit. Mooie warme kleuren, een beetje een groot kopje, grote oren en prachtige bruine ogen.

Heerlijk om naar te kijken!

Deze foto’s werden hier genomen:

Gisteren was het weer perfect voor een bezoek aan de Apenheul. Omdat ik vrij was, was er niets dat me weerhield om er naartoe te gaan. Ik heb genoten.

Het gebied van de berberapen was open. De vorige keer niet en dat scheelt enorm bij het fotograferen. Het gaf me de kans om heel veel foto’s te maken. Ook van het kleine jonge aapje van 4 weken oud.

Het is mooi om te zien met hoeveel liefde en aandacht jongen worden omringd. De kleine is daar niet altijd helemaal blij mee. Op een bepaald moment, was hij helemaal verdwenen tussen alle familieleden. Heerlijk om te zien dat hij er daarna tussenuit piepte. Zijn kopje kwam mooi in beeld. En klik!

Ik deel hier een selectie van de foto’s die ik heb gemaakt.

Deze foto’s werden hier genomen: