Weer eens een selectie van oude foto’s. Dit keer aapjes met kleine lieve gezichtjes. Ik ben al een week ziek. Had met al dat mooie weer al graag op pad willen gaan om te fotograferen. Maar het mag niet zo zijn. Om toch iets te doen heb ik enkele foto’s bewerkt.
Veel plezier!
Burgers Zoo afgelopen woensdag. Het weer was fantastisch, perfect voor een bezoek aan een dierentuin. Ik kreeg de kans om te gaan, omdat een andere afspraak werd afgezegd (ja natuurlijk, corona). Jammer, maar ieder nadeel heeft zijn voordeel.
Ik merkte dat ik de laatste tijd niet veel heb gefotografeerd met mijn Tamron 150-600 mm. Ik schakelde niet snel genoeg. Veel foto’s waren niet wat ze konden zijn. De gorilla foto’s zijn beter gelukt. Het scheelde ook dat ze heerlijk relaxt genoten van de zon. Ik had dus alle tijd 😉
Als je ze zo ziet, dan valt op hoe dicht ze bij ons staan. De gezichten, houdingen, etc. En ik dacht, wat zou er in die hoofden om gaan. Een dubbeltje voor je gedachten.
Afgelopen vrijdag was het nog even een beetje nazomer. De temperatuur was prettig en het weer was mooi. Perfect voor een laatste bezoek aan de Apenheul Na zondag gaat het park dicht tot de lente van 2022. Ik heb genoten!
Met de prachtige herfstkleuren als achtergrond heb ik van zo veel mogelijk soorten een (portret) foto gemaakt. De meeste foto’s zij nauwelijks bewerkt.
Deze gibbon dame had een hele dikke lip. Ik vond dat niet mooi, dus ze heeft een Photoshop schoonheidsbehandeling gehad 😉
Deze laatste foto is kwalitiatief niet geweldig. Ze zaten onder de overkapping. Iets te donker. De foto is erg korrelig. Maar de emotie vind ik zo mooi, dat ik hem toch plaats.
Maandag middag was ik kort naar de Apenheul. Nog heel even genieten van het mooie weer. Voor mij is Kiango echt de “hoofdattractie” van de Apeheul. Voor zover je dat kunt zeggen over zo’n schattige kleine hummel. Het is zo’n prachtig gezicht om te zien hoe de kleine zich ontwikkelt.
Het ene moment is hij schattig, dan weer heel ondernemend en ook wel heel stoer. De houding is prachtig. De laatste foto laat Vader Bao Bao en zoon Kinago zien. Zo’n enorm verschil in grote. Kiango moet nog heel veel groeien. Wedden dat dat veel snel gaat. Hij is vast zo weer groot.
Een blog met Orang-oetans. Foto’s die ik vorige week in de Apenheul maakte. Orang-oetans zijn niet mijn favoriete primaat. Ze zijn wel aandoenlijk, maar ook wel een beetje bizar met hun lange armen. Aan de andere kant zijn die armen natuurlijk bedoeld om boven in de bomen te leven. Daar zijn ze sterk en behendig. Hun onbeholpenheid komt waarschijnlijk omdat we ze in dierentuinen vooral op de grond zien. Daar horen ze gewoon niet.
Wat ik altijd zie als ik weer eens portretten maak is dat ze zulke vriendelijke gezichten hebben. Ik heb ook bewondering voor de zorgzaamheid die ze hebben naar elkaar toe. En natuurlijk zijn ze erg intelligent.
In de Apenheul zou ik ze graag meer ruimte geven. Het binnenverblijf vind ik donker en lelijk. Het dubbele glas is hopeloos voor het fotograferen. Dat kan anders, zie ik in andere dierentuinen. Het lijkt heel negatief, maar ik vind de Apenheul fantastisch! De apen hebben veel ruimte om een bijna natuurlijk leven te hebben. Als ik naar de Orang-oetans, krijg ik dat gevoel minder, maar ik kan het helemaal mis hebben.
Eindelijk is het zo ver, we mogen weer naar dierentuinen in Nederland en nu ook naar Duitsland. Maar na een half jaar blijf ik voorlopig in Nederland. Inmiddels heb ik al volop genoten. Onder anderen 2 keer in de Apenheul.
Voor de hele covid geschiedenis had ik het plan opgevat op anders te gaan fotograferen. Niet meer alleen portretten, maar ook het hele dier. Ook interactie, actie en de omgeving waar hij is. Dat heb ik nu weer opgepakt. Het komt al iets naar voren in de foto’s die ik nu deel. Ik zal wel altijd in blijven zoomen op de prachtige gezichten. Maar er is zo veel meer te zien.
De Apenheul is prachtig groen, fris groen. Veel hoog gras. De gorilla’s hebben een mooi gebied. Maar soms is het wel wat lastig om de hoofdattractie in beeld te krijgen. Kiango, het lichtpuntje dat in februari werd geboren in de Apenheul. De 50ste gorillababy geboren in het jaar dat de Apenheul 50 jaar bestaat. Hoe bijzonder dat! Zo aandoenlijk dat kleintje dat heel liefdevol verzorgd wordt door moeder Gyasi. Ik heb anderhalve geheugenkaart vol geschoten. Ik deel een kleine selectie van dit prachtige duo: Gyasi en baby Kiango
Kiango
Een blog vol met apen baby’s. Ze zijn altijd zo lief. Sommige soorten lijken een beetje op rimpelige oude mannetjes. Dit geldt vooral voor bavianen en makaken. Toch zijn ze om ze smelten. De afgelopen jaren heb ik talloze baby’s gefotografeerd. Hier een selectie van de afgelopen 7 jaar. Allemaal opnieuw bewerkt. Een en al schattigheid.
Veel plezier!
Vandaag een dagje Dierenpark Amersfoort. Twee weken geleden dacht ik nog, voorlopig ga ik daar niet meer naar toe. Meteen na het overlijden Mike en Karibuna had daar geen zin in. Vandaag heb ik een abonnement genomen op dit park.
Ik deel nu foto’s van mantelbavianen. Ik moet zeggen: ik hield nooit van deze soort. Ik vond ze lelijk. Mooi vind ik ze nog steeds niet. Maar kijk nu toch eens naar deze foto’s. Zoveel liefde en tederheid.
Ik heb een hele tijd staan kijken. Het gedrag bekijken vind ik altijd heel interessant. En dan valt op hoe ze elkaar vast houden, warmhouden en verzorgen. Aandoenlijk! Mooi! Mooie mantelbavianen!
Zaterdag ben ik dit jaar voor het laatst naar de Apenheul geweest. Ik had geluk met het weer. Een middag droog en een zonnetje was genoeg. Geniet van het park in herfstkleuren. “Aapjes kijken” weer. Het was leuk.
Ik ben blij dat ik ben gegaan. Wie weet of de dierentuinen vanwege corona weer moeten sluiten. In Duitsland zijn alle dierentuinen de hele maand november gesloten. Duimen dat het niet nodig is.
Er waren veel apen binnen. Er was maar één gorilla bij het voeren. Ik heb een paar mooie plaatjes kunnen schieten. Zie hiervoor ook mijn vorige blog.
Als je portretten maakt van dieren dan is het allerbelangrijkste dat de ogen scherp zijn. Een foto kan nog zo scherp zijn, als de ogen er niet goed op staan, heb je nooit een sprekende foto. Bij het nabewerken van foto’s mag je die ogen best meer benadrukken. Meer highlights en contrast bijvoorbeeld. Het moet wel natuurlijk blijven. Tegen de grens aan zitten is prima.
Waarom al dit “gezeur” over de ogen in een portret? Hier om: Ogen zijn de spiegel van de ziel
Hier onder deel ik foto’s die ik heb gemaakt in de Apenheul. Drie heb ik gisteren gemaakt, anderen al langer geleden. Veel plezier!
Goudkopleeuwaap – Golden-headed lion tamarin (Apenheul)
